Przekroczenie granicy państwowej wiąże się z szeregiem uprawnień i obowiązków zarówno dla osób podróżujących, jak i służb granicznych. Zatrzymanie na granicy może nastąpić w różnych okolicznościach – w celu weryfikacji dokumentów, sprawdzenia tożsamości lub w związku z podejrzeniem naruszenia przepisów. W takich sytuacjach każdy zatrzymany posiada określone prawa, które mają na celu zapewnienie poszanowania godności, bezpieczeństwa i właściwego przebiegu procedur administracyjnych oraz karnych.
Uprawnienia dotyczące tożsamości i informacji
Podstawowym obowiązkiem funkcjonariuszy granicznych jest weryfikacja dokumentów podróży i ustalenie tożsamości. W tym celu służby mogą zatrzymać osobę na czas niezbędny do dokonania kontroli, ale nie mogą go dowolnie wydłużać. Zatrzymany ma prawo do:
- jasnego powiadomienia o przyczynach zatrzymania – funkcjonariusze muszą poinformować o podstawie prawnej i celu działania;
- otrzymania kopii protokołu czynności kontrolnych, w którym opisuje się okoliczności, datę, godzinę oraz dane służb;
- dostępu do informacji w języku, który rozumie – gdy istnieje potrzeba, należy zapewnić tłumacza lub tłumaczenie pisemne dokumentów;
- kontaktu z konsulem swojego państwa w razie wątpliwości co do prawidłowości zatrzymania lub potrzeby pomocy prawnej;
- zweryfikowania ich identyfikacji poprzez odcisk palców, fotografię czy inne środki, ale tylko zgodnie z procedurą i w obecności tłumacza.
Prawo do obrony i kontaktu z prawnikiem
Każda osoba zatrzymana na granicy ma zagwarantowane prawo do obrony, co oznacza, że może skorzystać z pomocy adwokata lub radcy prawnego. W praktyce wygląda to następująco:
- możliwość niezwłocznego powiadomienia wybranego pełnomocnika o miejscu przebywania;
- znajomość przysługujących środków prawnych – zaskarżenia decyzji administracyjnych dotyczących wjazdu, zatrzymania lub wydalenia;
- uzyskanie darmowej pomocy prawnej w sytuacji, gdy osoba zatrzymana nie dysponuje własnymi środkami finansowymi;
- udział pełnomocnika w każdej czynności procesowej, w tym odbieranie dokumentów i składanie wyjaśnień;
- prawo do cichego składania wyjaśnień – funkcjonariusze i organy nie mogą wymuszać zeznań poprzez presję czy groźby.
Obrońca ma także prawo do zapoznania się ze wszystkimi dowodami i aktami postępowania administracyjnego, co pozwala na rzetelną ocenę sytuacji i przygotowanie strategii obrony. W razie wątpliwości co do legalności działań służb granicznych można skorzystać z instytucji skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich lub innych międzynarodowych organów ochrony praw człowieka.
Zapewnienie podstawowych potrzeb i standardów humanitarnych
W trakcie zatrzymania należy pamiętać o tym, że każda osoba zachowuje swoje prawa człowieka. Służby graniczne odpowiadają za zapewnienie:
- dostępu do wody pitnej i możliwości spożycia posiłku w rozsądnym terminie;
- warunków sanitarno-higienicznych – dostęp do toalety, opieki medycznej w razie potrzeby;
- bezpieczeństwa fizycznego – zakaz stosowania przemocy psychicznej i fizycznej;
- warunków, które pozwolą zachować godność – unikanie poniżających praktyk;
- opiekuna prawnego lub przedstawiciela ustawowego, gdy zatrzymana jest osoba niepełnoletnia lub ubezwłasnowolniona.
Każde pozbawienie wolności na granicy odbywa się w pomieszczeniach służbowych lub wyznaczonych do tego punktach kontrolnych. Zatrzymany ma prawo być poinformowany o przewidywanym maksymalnym czasie przebywania, a przekroczenie tego czasu wymaga wystąpienia nowej podstawy prawnej.
Procedury związane z odwołaniem i skargą
Decyzje administracyjne wydawane na granicy – np. o odmowie wjazdu czy zatrzymaniu – mogą być zaskarżone. Podstawowe zasady odwołania to:
- złożenie odwołania do organu wyższej instancji w terminie określonym w decyzji (zwykle 14 dni);
- możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego w razie nieuwzględnienia odwołania;
- dostęp do sądu w trybie przyspieszonym, gdy sprawa dotyczy zatrzymania, a zwłoka może spowodować naruszenie fundamentalnych praw;
- prawo do wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, jeżeli wykorzystane środki krajowe nie przyniosły rezultatu;
- możliwość uzyskania zabezpieczenia wykonania decyzji, co w praktyce może oznaczać natychmiastowe zwolnienie do czasu rozpatrzenia sprawy.
Ważnym dokumentem gwarantującym ochronę na granicy jest Konwencja Genewska oraz Europejska Konwencja Praw Człowieka. Obowiązek ich respektowania ciąży na wszystkich państwach-stronach, co oznacza, że procedury przeprowadzane przez służby graniczne muszą być zgodne z międzynarodowymi standardami.
Specjalne prawa osób ubiegających się o ochronę międzynarodową
Osoby, które podczas kontroli granicznej zgłoszą chęć ubiegania się o azyl, objęte są odrębną procedurą:
- natychmiastowe przesłuchanie w charakterze wnioskodawcy o status uchodźcy;
- zapewnienie niezwłocznego dostępu do informacji o procedurze azylowej w zrozumiałym języku;
- prawo do pozostania do czasu rozpatrzenia wniosku – nie można deportować osoby, która zgłosiła potrzebę ochrony;
- skierowanie na badania lekarskie oraz psychologiczne w razie traumy;
- możliwość skorzystania z pomocy organizacji pozarządowych lub pełnomocnika specjalizującego się w prawie migracyjnym.
Ponadto każda państwowa jednostka powinna dostosować warunki do potrzeb osób ograniczonej sprawności ruchowej czy osób, które padły ofiarą handlu ludźmi.
